Asi,

Pagkamata an pamahaw

Paghiling sa uran,

Pagmate sa tigsik sa kublit

Na garo pigdudutdot nin mga kerubin,

Nagkukugay an lipot buda init sakuyang lawas,

Garo ako gadan na nabuhay,

 

Sa pintuan nakatukaw, tuninong,

Sa kusina sa likudan may nag-aapod,

Alagad makusog an pag-apod nin uran,

Isnab sa sabaw na an parong higod nin mga Rosal,

 

Muya ko sana digdi sagkod magpondo an langit,

Muya kong ibahan an mga masetas na nagkakarigos sa hadok,

Sa labog nin asong kinaban

Nagdalagan an naghihirong mga kolor kan nakaagi,

Naisip kong magdalagan sa tagiti,

Magduman sa aldaw nin sarong aki,

Asi,

Kaipuhan munang kaagan ki mainit an tulak.

 

 

 

Sarong pagkamoot sa medyo harayo

 

Krishna, aki ko,

Pigsisipon ako

Kaya garo ka mahamot na burak

Na dai pwedeng parungon

Nin sakuyang dungo na naghihibi

Ta naparayo sa pigmomootan,

Dai mo pagisipon na harayo

An sakuyang pagpapadaba,

Kaipuhan pano

Ta baad ika maluyos,

Saimong pagkaalang,

An puso ko iyo man.

 

Kaya sa pisngi na sana

Buda sa angog mong dapluson

Kun dai ko na mapugulan,

Sa liog mong mapuluton

Kun an kalintura nin pungaw magsangsang,

Makukuryente an saimong ulok 

Sakuyang hinangos,

Na magpapakaray sakuyang pagmate.

 

 

Para ki Krishna

Ahh, an mga aldaw, 

Kun sain kaipuhan pang maghiling ki telebisyon sa ibang harong

Na pasali man sana tanganing mahiling an mga kakawat

Bago mag-uli sa kwartong marumirom 

Kun sain mga pandok sa lanob buda kisame an pwedeng makahuron,

 

Sa bintana kun sain nagdadalagan pa an ibang mga aki

Kaiba nin mga ayam nin bangui sagkod matanga,

Duman masirip kun sain nagdadalagan an hamot nin awot sa harayuong dinuman

Pag pigdadagitan nin mga gurang,

 

Ahh, Krishna sakuyang aki, kaya muya kong magkatugang ka,

Tibaad agihan mo man an kalayo pag nagdakula kang solo, arog ko.

 

Garo mapapasa an tinampong salming sa pig-iisip kong ini,

Ahh, tanganing maging sarong maray na magurang

Paglakaw man palan sa kalayo,

Aagihan ko gabos na may sulo, tanok

Tanganing maski kita sanang duwa,

Buda sa pag-abot na gira mo na sana sa dugi an saimong mahiling,

Aram mo may nagbubuhat saimo.

 

 

Ako, Diyos?

Pag minahibi,

Dai akong magiginibo,

Banal akong marani saiyang naghahagad

Ki kugos, ki aling,

Kaipuhan niya an sakuyang init

Maski an lipot nagsusuksok sakuyang tulang,

Dai akong magiginibo,

Diyos siya, iyo,

Saday na dios,

Na pighahagad sakuya an gabos,

An sakuyang daplos buda dugo,

An sakuyang perlas na oras na sakuyang kinaban 

Garo napapasa

Pag an sakuyang angog nagkakarigos sa daplos,

Kaipuhan niya an gabos,

 

May panahon na dai ko napupugol an pasi

Kan pulot sakuyang pisngi,

Ta may panahon na dai ko magamit an sakuyang mga kamot,

Dai ko magamit an gabos

Tanganing pugulan an saiyang pagpunit nin tuninong,

 

Naaapod ko gabos na santo,

Sa hudyan,

Malaog ako sakuyang sadiri,

Malaog ako sakuyang pinakairarom,

Duman maaaraman ko

Na tunay,

Dai ako Diyos.

 

 

Paros akong malayog

Paros akong malayog sa mga harayong lugar

Na muyang dumanon,

Sa mga libreng oras na minsan sana mag-abot.

 

An panahon nin sarong aki nawalat na sa nakaagi,

Kaiba an bisikleta na ngunyan patos na nin takla,

Sa mga libreng oras na minsan sana mag-abot

Paros akong malayog sa palibot nin aki

Mantang nagbibisekleta sa mga maiwas na dalan,

An oras dai nagtataram nin lipot buda gutom.